Her sabah sokak kedilerini beslerken önüne mamayı serptiğimde diğerleri hızla yere dökülen tanelere koşar. Ama o öyle değil… O, mama kabından değil, doğrudan benim elimden yemeyi tercih eder.
Sabah mahmurluğunda poşeti açtığımda yanımda belirir, bana bakar, gözleriyle konuşur. Önce bir iki lokma yer, sonra kafasını kaldırıp bana sürtünür. Bir sevdirir kendini, sonra tekrar mamaya döner. Sanki yalnızca açlığını değil, sevgisini de doyurmak ister.
Onun bu hali bana her gün yeni bir sıcaklık katıyor. Sokaktaki dostlarım arasında en cilvesi, en sevgi dolusu o. Sabahlarımın neşesi, poşetten yemek yiyen küçük prensesim…
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]